Alonso Díaz, Xulia

Ía un sol espléndido, polo que decidimos xantar no Breadouro, un lugar na praia do Vao onde iamos a miúdo des que nos coñecemos, por onde paseamos o embarazo de Lucía e, durantes os anos que viñeron, paseamos o noso amor ameazado pola morte pero vivo.

Tomei decontado a iniciativa: chamei ao teu médico de cabeceira, malia as túas protestas, e fomos á súa consulta no Centro de Saúde da rúa Cuba, no corazón da cidade.

Lidia vivía nunha casa cun pouco de terreo en Canido, onde instalamos unha pequena piscina para pasarmos alí algunha tarde e que Lucía se puidese bañar mentres os adultos nos refuxiabamos ao acubillo dunha nogueira enorme, parolando.

En principio nin sequera foi, así que te trasladaron ao Hospital do Meixoeiro, un hospital que viña de inaugurarse na saída de Vigo, dirección Ourense, nun alto desde onde se divisaba unha magnífica panorámica da cidade e toda a ría.

Na primeira ocasión en que o Celta xogou en Vigo, Xerome e Luz convidáronte ao estadio de Balaídos.

Quedamos ás catro da tarde na Alameda. Desde onde conseguín aparcar o coche ata o despacho do notario había que cruzar o parque, non moi grande por certo.