luaces, beto

Ás catro da tarde saíu ao exterior e abandonou o terceiro e derradeiro andar do número 22 da rúa de Montero Ríos, o denominado Edifício Mülder. Camiñou, ao abeiro dun paraugas negro, ben apegado ao resto edificios das Avenidas, coa inútil idea de avanzar por debaixo das balconadas e esquivar a chuvia que entraba desde a ría. Chegou deica a porta do Hotel Bahía e lembrou, como todos os días que pasaba por alí, a Néstor Eduardo, o colega venezolano falecido. Cruzou a rúa e mirou de esguello a enorme escultura do Nadador, que na explanada do peirao iniciaba o mergullo no medio dun suposto mar embravecido. Sentiuse retratado naquela figura enferruxada e cando penetrou no aparcadoiro centro comercial A Laxe, tamén el estaba mollado. Axiña, localizou o seu vehículo, subiu a el e abandonou o aparcadoiro colectivo. E cando estaba xa a transitar pola avenida de Beiramar, acreditou que a súa nova casa, que herdara naquel ano trala morte do seu pai, era xeitosa, aínda que pouco práctica por carecer de garaxe.

Un par de minutos despois, xa estaba fóra. Acelerou, accionou o mando do limparabrisas, e virou na rotonda cara á dereita O percorrido que tiña que cubrir era ben simple: conducir a rentes do mar, dirección Bouzas. De maneira que entrou na avenida de Beiramar e deixou atrás o centro comercial e, tamén, o peirao de transatlánticos.

Daquela, volveu escudriñar a traseira da conserveira. Chamoulle a atención o peirao, situado do outro lado da avenida de Beiamar, na denominada Ribeira de Coia, onde noutrora houbera unha praia. Achou que a organización do predio era perfecta. Nada estaba deseñado sen motivo e volveu recordar o seu amigo Senén Barreiro, o arquitecto, e coidou que había estar satisfeito da valoración que el mesmo viña de facer.

Guixar era o lugar que albergaba, desde o ano 2011, a estación provisional de tren en Vigo. E o motivo era que a terminal ferroviaria de Urzaiz fora derrubada para construír unha nova, que había de acoller o futuro tren de alta velocidade.

Terminou, por fin, de subir a rúa, que remataba de maneira excelsa cunha sala de exposicións: A casa das artes, e un teatro: o García Barbón. Parou, logo, no semáforo para cruzar a rúa de Policarpo Sanz.

Peixoto foi o último en acadar a outra beirarrua de Policarpo Sanz e, logo, parou diante do portal do edificio que procuraba. Deseguido, afastou o paraugas, elevou a vista e no limiar do portal leu: 22 SANCHÓN. Non había dúbida de onde estaba e, a seguir, desviou a vista cara a un lateral da porta e descubriu unha placa que se erguía directamente das lousas chan. Era o típico cartel de ferro que o Concello de Vigo utilizaba para información acerca dos edificios senlleiros da cidade. Achegouse a e leu, na placa de metacrilato, que o arquitecto fora Francisco Castro Represas, que a obra rematara en 1941 e que o seu estilo era un claro racionalismo, aínda que heterodoxo. A decoración estaba inspirada no art decó, os balcóns remataban en curva e o conxunto semellaba inspirado na construción naval,e … E Peixoto continuou a ler, polo aire, e cando lle petou, rematou a lectura. A información que tiña xa era abonda para un neófito da arquitectura como el e o dato que máis lle chistou foi que o granito que usaran para a construción do edificio precedia do monte de Castrelos.

Era as tres da tarde e aínda faltaban tres horas para estar con Goldar. Tiña que facer tempo. De maneira que cruzou a pequena rúa do Pracer e entrou no UF, un local mítico que exercía de café polo día e de club de jazz polas noites. Peixoto atravesou a porta e calculou que aquel lugar era do seu agrado desde había máis de trinta anos.

Avanzou, deseguida, pola avenida de García Barbón e parou diante de La Metalúrgica. Aquel edificio albergara, co inicio do século XX, a primeira empresa dedicada á fabricación de folla de lata e doutros envases metálicos. Fora unha iniciativa colectiva de varios empresarios conserveiros perante a necesidade de se fornecer de metal para as suas industrias. As ampliacións daquel predio, foran obra de dous afamados arquitectos locais: Jenaro de la Fuente e Francisco Castro Represas.

A seguir, constatou que a fachada era branca e recordoulle a da fábrica de Álvarez, na parroquia viguesa de Lavadores. Coñecía ben aqueles dous exemplos de arquitectura industrial e, como ambos os dous, estaban abandonados. Comprendeu, ademais, que os predios compartían unha nova semellanza: a especulación urbanística caera, sen piedade, sobre eles e, malia todo, sobreviviran a aquel ataque. Aquí, estaba proxectado un hotel e mais unha urbanización de luxo con zonas deportivas exclusivas.

Ás cinco da tarde, Manuel Peixoto estaba en Castrelos, o meirande parque da cidade e o auténtico pulmón verde, coñecido, tamén, polo sobrenome de Finca da marquesa, xa que correspondía á antiga quinta do Pazo de Castrelos. Sen embargo, o seu nome oficial era o de Parque Municipal Quiñones de León. Vigo tiña aquelas cousas …