luaces, beto

As nubes desapareceron do ceo e a lúa nova espallou a súa luz, formou un lene luar e permitiu que Senén Barreiro observase, desde a galería da casa familiar en Candeán, a paisaxe rural do arrabalde elevado de Vigo. (…) Concentrouse, aínda máis, na vista panorámica, e achou que nada mudara na paisaxe periurbana no último ano. Todo seguía do mesmo xeito no coñecido caos urbanístico do extrarradio da cidade máis grande e poboada de Galicia.

“Teño un cuñado detective privado!” pensou e, despois, decatouse de que Manu xa estivera o ano pasado na celebración da Noiteboa. Naquela data, o motivo da súa presenza era para lle agradecer que os salvara do masacre do chalé de Saiáns. Senén sentiu un arrepío ao recordar o suceso e, decontado, acordou obvialo e, sen demora, seguir co repaso dos rostros da familia.

Deseguido, lembrou que o día de Nadal, do ano pasado, o pasara nunha completa soedade no seu novo apartamento no Edifico Mülder e como a tristura se apoderara del. Non daba creto de que a súa vida familiar mudara tanto, e de maneira tan veloz, nun só ano.

Roi era o seu socio no estudio de arquitectura que tiñan na Praza da Constitución, en pleno Casco Vello vigués.

(…). Logo, e antes de que a rúa que estaba a divisar morrese nas Avenidas, senén quixo ver o mar e só foi quen de abranguer algúns barcos de recreo que estaban ataracados na dársena do Club Náutico. Amolouse. Recordou que cando estaba en Bruxelas, o que máis botaba en falta era ver a ría viguesa.

(…). Logo, situouse, de maneira visual, noutros xardíns, neste caso nos do Areal e alí pousou a súa mirada contra a estatua de Camilo Nogueira, titulada A despedida. Axiña, soubo que aquilo era unha metáfora ben clara e o arquitecto temeu que ese tipo de imaxes literarias volvesen entrar, doutra volta, na súa vida, como acontecera dous anos atrás, cando descubriu que o seu pai fora amigo dun poeta chamado Celso Emilio Ferreiro, na etapa que ambos os dous coincidiran en Caracas.

O silencio persistía dentro do vehículo e, ao pasaren Bouzas, este fíxose ben molesto. Non obstante, cando chegaron a Alcabre e xurdiron as primeiras praias. O condutor falou:

 -Preséntoche a Couso -dixo Goldaar, sen deixar de atender na condución-. Como podes ver, este é o… xa non lembro o número de policiías en prácticas que me asignaron desde que marchaches.

O traxecto continuou e, cando chegaron a Samil, o coche poicial detívose e parou dinate do VERBUM.

-Hostia! -berrou o detective-. Nunca probei a comida da Casa das palabras e, tampouco, nunca xantei nun museo.

 O condutor non dixo nada e botou unha ollada maliciosa polo espello retrovisor interior cara ao detective. O policía en prácticas despediuse e abandonou o vehículo para entrar no museo.

Despois, baixou a vista e reparou na existencia dun muro, que corría paralelo ao río, xa na outra beira. Aquilo, como ben lle dixera nunha ocasión o seu amigo e actual cuñado Senén Barreiro, era a parte que sobrevivira das salinas, instaladas na Idade Media e baixo o dominio do Mosteiro de Celanova, logo de se facer co cenobio de Coruxo, no ano 1152. Despois, esas instalacións aínda pasaran por varios donos ata que en 1675, o marqués de Valadares adquirira a súa concesión. Esa fora a súa época de esplendor na produción de sal. Finalmente, nos inicios do século XIX, cesara a actividade industrial e comezara o dererioro e, ao cabo, o desleixo actual, tal como, arestora, estaba a observar Peixoto dentro do coche policial. “E sempre hai algúen que se atreve a dicir que Vigo non ten historia!” Foi o que pensou, de maneira inconsciente, o detective, antes de continuar co xantar.

Xuntos deron en camiñar a rentes da beira da xunqueira do Lagares e, logo, salvaron o río por unha ponte peonil de madeira.

Manuel Peixoto, viu, de esguello, a antiga ponte de pedra e, a seguir desta, a ponte nova para os vehículos. Daquela non puido evitar reparar na casa onde desembocaba a primitiva ponte de pedra. A casa era ben xeitosa e non sabía se volvía estar habitada. Recordou que alí houbera de todo, mesmo un puticlub. (…) Virou o corpo e non puido evitar observar a antiga depuradora e mais as obras da nova. A cidade meirande de Galicia tiña moito que purgar!