Reimóndez, María

Mais cando unha está esperta é difícil pensar que o resto da xente dorme, mesmo se avanza pola avenidad de Castelao deserta e silente ata a praza de América e comenza a ascender pola praza da Independencia ata chegar a Camelias, á casa onde limpa as escaleiras, os cristais do portal, o ascensor.

Así que segue o proceso preestablecido e desanda o camiño feito sentindo o vento na cara e a poalla, tripando novamente sobre a alfombra de camelias caídas, cara a Hispanidade.

oa no medio da choiva e do vento (a menos que haxa ameaza de temporal e poidan caer árbores).

Ela sorrira un pouquiño case sen gana. Non podía evitar a enerxía contaxiosa de Amaia, mesmo sabendo que vivía con outra xente xitana do barrio naquel pequeño poboado que estaba baixando cara o Lagares.

Ficou parada diante do poste pensando de onde ían caer as referencias esas pero non lle deu tempo a moito máis porque o reloxo indicaba que tiña que regresar porque tiña aquela casa de Álvaro Cunqueiro, a que estaba a carón da igrexa do Carme, que atender e xa lle era hora de camiñar ata alí.

—Mercedes baixara dende o hospital, o Elduayen, ese que hoxe chaman Nicolás Peña, dáste conta?

Isadora sabía perfectamente onde era. Sempre a fascinara ese edificio, máis agora que lle chantaran unha torre de pisos enorme diante, o cal facía o contraste coas súas vidreira e pedra máis rechamante aínda.

Ela viña no tranvía dende Lavadores, era unha tirada enorme. Proviña dunha familia moi humilde e traballaba dende nena. Ao final conseguira facerse enfermeira.

—Basicamente porque os meus pais deixaran máis propiedades en herdanza, alá neste sitio onde agora hai unha praza cunha escultura dun verme…

—A miñoca?

—Si, iso. Faime graza ese lugar.

—Un día imos.

O día que morreu a señora Berta foi o primeiro día en moito tempo que Isadora paseou polo seu barrio de Coia a media mañá. Sentou nun banco observar a xente. Aldara chamáraa moi cedo pola mañá, cando estaba tomando o café en Hispanidade, para dicirlle que a señora Berta falecera pola noite. Ela non soubo que facer, afeita a dirixirse á súa casa no Freixeiro.

Mete o papel no peto e marcha axudar a Aldara a preparar o enterro. A señora Berta quería ser soterrada no cemiterio do Freixeiro, onde había aínda compañeiras «coas que bailara no San Xoán», dicía sempre para referirse ás súas amigas do hóckey e das loitas cidadás.

Camiña polo barrio sen mirar cara a onde e chega, moito máis rápido do que habitualmente o faría, ao parque da Bouza, onde por fin acouga algo, onde por fin o descansar silencioso dos parrrulos e esa lagoa no medio da cidade lle dan algo de paz.