Feijoo, pedro

Seguiamos avanzando, rodando en silencio e instalados nunha especie de tensión incómoda, cando o coche comezou a descender en dirección a Vigo. Un pouco antes de chegar ao novo hospital , Gordo tomou a saída da rotonda que baixaba cara a Bouzas.

Rematada a circunvalación, Gordo continuou conducindo en dirección ao centro da vila. Na rotonda do mercado virou á dereita e avanzou cara ao máis fondo do barrio. Pasamos pola rúa do Santo Cristo, ou pode que fose a de San Miguel, non o sei. Eu o único que sei é que Bouzas é un labirinto de pedra con nomes de santos por todas as partes e rúas pechadas coma puños. Pero a pesar das esquinas imposibles e dos pasos estreitos, o meu amigo seguiu conducindo o Charger con absoluta seguridade.

E, aínda que con dificultade, tamén cabe algo da luz do mediodía que entra pola fiestra ao fondo, un par de follas de cristal sucio con marco de aluminio gris, desde a que se ve o mar máis alá do recheo de Bouzas.

Chegamos a Vigo logo dun rodeo eterno, baixando desde os montes de San Andrés, e seguimos avanzando por rúas sen almas ata o barrio de Navia. Alí, na enorme rotonda por detrás do cemiterio de Coia, collemos en dirección norte e, baixando cara ao mar, comprendín cal sería o noso destino. Atravesamos as brumas de Bouzas en silencio e, no canto de meternos no labirinto de pedra, ao pasar o mercado esta vez continuamos avanzando cara ao porto. No remate da circunvalación, o coche virou á esquerda e fixo un cambio de sentido para desviarse no primeiro ramal.