Costas, ledicia

Nunca consegues coñecer esta cidade por completo. Sempre quedan rúas, camiños, escaleiras que xamais pisaches porque é tan fragmentaria coma inabarcable. Vigo é unha superposición de fragmentos. Alguén os coseu e agora vivimos nesta colcha de patchwork chea de cores e texturas. No centro érguense varias xoias arquitectónicas e moitas pegadas do pasado que se aferran á pedra coma marcas do tempo na pel. Na periferia hai quilómetros de verde e casas que semella que alguén colocou mentres xogaba cunha maqueta, é a única expliación a tanto caos e tanta desorde.

— Estás de broma. No piñeiral de Samil? Non hai un sitio máis cómodo?— Sole tolea.

— No piñeiral de Samil, na área de descanso despois da primeira peaxe na autoestrada, nos baños do Centro Comercial…

Esta cidade é unha mina se sabes onde mirar.

Collo o móbil e poño o seu nome en Google para confirmar que non estou equivocada. Falan dun veciño de Vigo que responde ás súas iniciais e que vive na súa mesma rúa. Escríbolle a unha compañeira da biblitoeca e logo a outra para ver se saben algo e despois tomo aire.

— Non sei como vou chegar así a Vigo. Se poño roupa no asento do coche igual salvo a viaxe, pero uf…

— Hai que ir a urxencias, Ernes, esquece o coche.

— Por unha regra? Nin de broma.