velasco, eduard

— Saíches gracioso… Onte non me chegaches a contar, de que parte de Vigo es? Benvido ficou desconcertado. Non esperaba unha pregunta tan directa. Pasoulle pola cabeza dicirlle que vivía na rúa do Príncipe. Despois pensou na Gran Vía. Era demasiado importante dar unha boa resposta a tempo.

—Pois… Ben, vivín en varios pisos cando estudaba pero ser, son de Coia —asegurou sentindo que tiña unha intelixencia natural privilexiada.

Unha cociña pequena, un só baño e tres cuartos con mobles dos anos setenta que no seu momento foron populares, altos e escuros, ademais dun balconciño con vistas ás Cíes.

Ao cabo dun cuarto de hora, exasperado, buscou o teléfono dos taxis de Vigo e aínda lle tardou máis do que debería un servizo tan básico para o bo funcionamento da cidade. Pediulle que o deixase preto do MARCO, onde quedara con Mariña.

Samil estaba ateigada. A chegada repentina do verán despois duns meses de choiva fixo que a xente fose ata a praia ávida de sol e desexosa de mostrar a pel para vingarse do inverno.

Ela pensou en Xohana Torres e nese minuto simple de estampa xaponesa que tingue a ría. El, que algo aprendera no instituto, imaxinou todo o que faría se tivese tan só un pouco do ouro dos galeóns que dormen baixo o mar de Vigo.