fuentes, moncha

[…] este país perdendo xente a embute polas costuras do Padornelo e A Canda, pol aeroporto de Lavacolla, de Peinador, de Alvedro, xente a esgalla polo Sá Carneiro, tanto aeroporto xunto para ver se nos evaporamos definitivamente no aire […]

[…] en Vigo, no 25 de xullo, un día de Galicia que comezou cun mitin apoteósico no teatro García Barbón que viña de ser inaugurado un par de anos antes e lucía rutilante, espléndido, á altura de calquera teatro europreo, e sombreiros de aba curta, casquetes, lunares e asedados vestidos de cores para elas, e moito chapeu, gravata de lazo e gravata ás riscas para eles.

Xa estaba saboreando con deleite o primeiro whisky — non me diga que non o debín tomar porque iso é obvio— na Praza da Constitución, compracéndome coas tonalidades ocres e laranxa que ía adquirindo a pedra dos vellos edificios no empardecer[…]

Aquilo foise encerellando de tal maneira que acabei en comisaría, pero non na vella de Luis Taboada, non, nunha nova, de deseño, que fixeron por Travesas. Menos mal que chamaron a Estela, que estaba a rematar a garda e, tan pronto acabou, baixou pola Praza da Independencia a se facer cargo de min e da multa […]

Estela estaba embarazadísima, viviamos en Vigo, nun piso antigo de Marqués de Valladares, moi preto de Rúa Carral, e eu pensei que miña nai me chamaba por teléfono para felicitarme pero o qeu me dicía nerviosa erea que meu avó se atopara mal antes de comer[…]

A tarde en que levaba miña nai a Vigo para pasar uns días con Paula antes de volver a Ourense, xusto cando estabamos entrando por Coia, anunciou en ton imperativo e sen previo aviso
—Vamos dar unha volta polo Náutico que hai tempo que non vou por alí.

Fomos camiñando ata o polbo de Xulio Verne. A partir de aí, proseguimos á beira do peirao de madeira, pechado ao público desde o desastre de había uns cantos veráns e, no paseo libre que corre paralelo a un lateral do Naútico […]

Xa podes tremer, Santiago, que treman os alicerces da catedral, a fin do Camiño nunca máis no Obradoiro, nunca máis Mestre Mateo nin reliquias de matute, a fin do Camiño chámase o milagre das luminarias led, adoradas, veneradas e selfiadas ata a extenuación polas camiñantes do mundo (bueno, bonito, barato) a fin do Camiño remata na Nora das noras da alameda Viguesa […]

[…] camiñabamos collidos de man por Monteferro ou baixabamos a Patos por un carreiro de millo e envolvíanos o salitre e o solpor arrubiado que se enfiañaba en tules polas Cíes e pareceume que os nosos corazóns volvían latexar ao unísono […]

E, efectivamente, pouco antes de chegar ao final de Gran Vía, vin a Paula diante do portal, parei un momento, axudei a miña naia a baixar, saquei a maleta de rodas e despedinme delas diante do ascensor […]