Esteban, Manuel

No peirao, máis aló do paseo de Montero Ríos e das bandadas de turistas noctámbulos que engalaban ao redor dos locais de moda, destacaba un elegante veleiro de bandeira francesa, como unha gran sombra recortada contra a lúa.

Agardei un intre antes de coller o sobre e a carpeta que deixara debaixo, asinar o formulario e saír do despacho de Lema. Mentres marchaba pensei que moi probablemente esa era a última vez que visitaba as dependencias do Imelga, no vello Hospital Nicolás Peña, como policía nacional. A maioría das veces non somos conscientes de cando é a derradeira vez que facemos algo (a derradeira vez que viaxamos a unha cidade, que bicamos alguén ou que falamos co noso irmán). Pero de vez en canto a vida nos regala a ocasión de despedirnos.

Pensei no canil municipal, pero ninguén que o coñecera lle faría iso a un can. O refuxio da Madroa tampouco me convencía. Moitos ocupantes, moitas preguntas e pouco futuro.

Eran case ás once da noite. A cidade baixaba as persianas. Case toda ela. Lembrei que a escasos douscentos metros da farmacia, na rúa María Auxiliadora, Afonso agardaba coa porta aberta da tasca máis noxenta, vencida e arrabaldeira do mundo.

No alto de San Cosme collín á dereita, pola Universidade. Un camiño algo menos directo pero que me permitía facer outra parada no Decathlon. Se non coñecían a Sonia Deza talvez coñecesen a Clara Filgueira.

Aparquei en San Roque, unha rúa tranquila por riba do Hospital Xeral, agardando pola resposta de Sandra, tan rápida coma sempre. Á beira dese rañaceos creceran algúns edificios que, sen ser tan altos, tamén querían destacar.

—Clara, escoita…, dixo que agarda por ti mañá ás cinco na Casa Moderna, unha pensión en San Andrés de Comesaña, pasando á gasolineira.

O segundo agasallo resultou ser unha mazá con becho que chegou ao pouco de colgarlle ao Alemán: un WhatsApp de Leo informábame de que tiña algo gordo que contarme. E que prefería dicirmo en persoa. Agardaba por min na Alameda xunto á estatua de Méndez Núñez, á beira da comisaría.

Argos, quizais co mesmo sentimemo de propiedade que me asolagaba a min, ou para celebrar o seu regreso, decidiu que esa mañá ía estender o seu territorio ata o mesmo Club Náutico. E non ía ser eu quen lle quitase a ilusión.

Deixeille uliscar un par de traseiros no paseo da praia antes de volver metelo no coche e dirixirme cara ao enderezo do pano, unha casa de pedra restaurada na zona vella da antiga vila de Bouzas, hoxe rebaixada, sen máis motivo que o xeográfico, a simple barrio dunha cidade preeira e desmedida.