Alonso, Álex

A risa de Adelina, recórdoo de neno, era coma o vento do nordés entrando pola ría. Sabía a mar, a berberechos e a argazo. Para min coma unha serea.

Collemos o autobús en Balaídos, preto do estadio. Ese día xogaba o Celta. Sóubeno porque había coches aparcados por todas as partes. Viñamos dun tanatorio e aquilo parecía un cemiterio de automóbiles, ciscallados por toda a avenida.

Por fin, chegamos a Oia, a parroquia onde vivimos, que está a uns oito quilómetros de Vigo. Antes, cando eu era pequeno, parecía que Vigo quedaba moto máis lonxe. Serían os medios de transporte daquela, en que a velocidade ía ao mesmo ritmo que o progreso.

De feito, diciamos (e aínda seguimos dicindo) «Vou a Vigo» para ir a Vigo, malia que a nosa parroquia sexa tamén Vigo. Iso si, a penúltima en dirección sur. A última xa é Saiáns.

No paseo de Samil (decidín, finalmente, coller o Vitrasa e acercarme ata Samil) comezas a ver mandas incontroladas de atletas, ciclistas e paseantes que che aparecen por todas partes coma moscas.

Díxenlle a continuación, sen pensalo, que se agora collésemos unha lancha fóra borda e marchásemos, en liña recta, cara á porta da entrada da ría que forman as Cíes e Cabo Home, iriamos dar dereitiño a Nova York. «Imaxínate, Adelina, Vigo e Nova York entrelazados polo carreiro do mar! O Sireno e a Estatua da liberdade en harmoniosa maridaxe culinaria!»

E, por riba, para chegar a Pontevedra, debo coller dous buses (o ATSA e o Monbus), a non ser que perda o primeiro (o ATSA, que vén de Baiona) e pillar entón o Vitrasa, que me deixa en Vigo, no Areal, e alí logo agardar o Monbus cusa marquesiña (condesiña, duquesiña e demais títulos nobiliarios) está á altura do antigo Reitorado.

Xa pola praza da Independencia, chegando ás Camelias, e con Belarmino a piques de se apear do bus, a xente esmendrellábase de risa ou protestaba para que calase dunha vez (dependendo do carácter de cadaquén), tras repetir o meso (coas súas idas e vindas) más de vinte veces.

Por uns momentos, supoño que debido ao posible impacto da noticia, funme polos outeiros do monte Galiñeiro arriba e quedei pensando se altruísta tiña que ver con, filántropo ou con misántropo? Pero, debido ao meu transitorio bloqueo mental, non fun quen de o resolver. Canto botaba en falta os meus cadernos!

Algo parecido ao que lle ocorre agora ao Sireno da Porta do Sol. Mellor así. Non chamar demasiado a atención. O meu avogado aconselloume non dicir nada, non xesticular nada, non expresar nada durante a vista.