castro, francisco

Alberto entrou no bar e o primeiro pensamento que lle veu á cabeza era que ía mail vestido. Os fregueses daquela cafetería do barrio de Teis, en Vigo, exactamente cinco, botando unha partida de dominó, poquísimos en realidade en relación á amplitude do local, ergueron os seus cansos ollos dende as cadeiras.

— quero que esteas ás seis e media no Burela, unha cafetería da rúa García Barbón. Vai para alí ás seis e media en punto. Nin se che ocorra chegar tarde. Teño o que queredes. Lévovolo a esa hora. Ou estás ou pasallo a outros.

O caso, si pintaba feo. Que el saiba, nunca se dera en Vigo caso ningún de nenos roubados. Si apareceran cativos acabados de nacer en contenedores do lixo.

As televisións, desexosas de carnaza e felices por poder encher minutos de sangue e violencia entre anuncios de tensiómetros e outras sutilezas relacionadas coa saúde, que iso é o que botan pola mañá, non falaban doutra cousa que non fose das tres mulleres de cor que foran asasinadas a sangue frío nunha estación de servizo preto de Vigo.