Feijoo, pedro

Con só levantar a vista, Caitán Novoa ten Vigo aos seus pés, toda ela tendida fronte ao mar. O director xeral de Galsanaria contempla a ría case dun extremo a outro, desde o estreito de Rande ata a súa saída ao Atlántico. E é precisamente por aí, coa ollada perdida nas illas Cíes, alá de lonxe, por onde Caitán tenta atopar a paciencia que necesita para non colgar o móbil e deixar a súa muller coa palabra na boca.

Apenas a un par de metros de distancia entre eles, os tres homes atravesan a planta principal de Novoa e Asociados. Situado no número 19 da viguesa praza de Compostela, nun dos edificios máis nobres da cidade, o bufete é todo el un exercicio de estilo clásico e elegancia que o envolve todo, desde os despachos ás zonas comúns.

Voando sobre a ría de Vigo, Caitán cruza a ponte de Rande considerando por enésima vez as diferentes opcións posibles: a morte de Olivia foi cousa dos seus vellos amigos; a morte de Olivia foi cousa dos seus novos amigos; a morte de Olivia foi cousa de tres asaltantes anónimos…

[…]Marosa decidiu deixar Vigo e regresar a Santiago, de maneira que aquí é onde veu Salva esta noite. E si, a el xa lle vai ben así… Cruzou un mar de choiva para chegar. Pero non importa. Á fin e ao cabo, as noites do Modus sempre son una boa idea.

Pero agora, sexa polo que sexa, están aquí. O condutor, o único dos tres orangutáns que en todo momento permanecue en silencio, detivo o coche no medio do paseo que bordea a praia de Arealonga, un pequeno areal urbano no corazón de Chapela, no interior da ría de Vigo.

Aínda que, polo visto, no seu momento a cousa non debeu de saír ben, porque a última nova que Marosa logrou atopar fala dunha posible solicitude de concurso de acredores nos xulgados de Vigo. Desde logo, un asunto serio do cal, nos días seguintes… non se dixo nada.

É verdade que quedaran a esta hora, pero Lamas preferiu vir antes. No fin de contas, deixarse caer polo Carballo sempre é un bo plan. De modo que, neste momento, Salva leva xa un bo anaco apoiado na barra, conversando tranquilamente con Alberto e Antonio, un a cada lado do mostrador, e sen maior ocupación por parte do xornalista que papar unha empanadilla e charlar tranquilamente cos donos do bar sobre o inminente acendido do alumeado de Nadal. Ao contrario que a maioría dos hostaleiros locais, a opinión de Lamas non é a máis favorabel respecto diso, e así o fai saber.
—Que si, home, que si, que eu non digo que non. Claro que agora se fala de Vigo en toda España… Pero como nos anos oitenta se falaba de Lepe!

Na terraza do complexo, os rapaces arremuíñanse en grupos aquí e alá. De cando en vez, coma pequenos cometas que saen despedidos das súas órbitas, algún dos mocosos aparta dun grupo para ir mesturarse con outro. Os centros comerciais convertéronse nunha especie de modernas ágoras xuvenís, sobre todo agora, á última hora da tarde, e este en particular, levantado en pleno centro da cidade sobre a nova estación de trens, é o máis celebrado de todos os que hai en Vigo.