sánchez Gálvez, Manuel

Pero ese mércores, Amanda pedíralle á súa nai que, tras recoller a nena en clases de inglés, a levase ás seis en punto ata o piso novo, no múmero 4 da rúa Montero Ríos, nun edificio de pedra de aspecto señorial con tres fiestras brancas que ocupaban todo o ángulo sobre a zona do porto.

O meu nome é Nemo, aínda que fun coñecido como o capitán Nemo, da nave Nautilus (…) Preciso que se coñeza como pasei cento corenta e seis anos confinado no porto de Vigo, soñando con facerme de novo á mar. Estou a escribir sobreo meu escritorio de palisandro, diante da fiestra dende a que vexo as luces do peirao de transatlánticos.

Decateime de que xa non estaba no Nautilus xusto ao caer nun sono negro, coma un pesadelo, pero do que espertei eufórico, como dunha longa noite de descanso profundo. E espertei na cidade de Vigo, naquela baía á que tantas veces volvín co meu Nautilus na procura dos seus tesouros que durante trinta anos financiaron amiña vida baixo dos mares.

Despois sentín a necesidade de cubrir o meu corpo ante a presenza daquel escritorio que semellaba fitar cara a min e que, por moitos anos, había ser o único vestixio que me lembrase a existencia de Maelström e do meu pacto con el. (…) Dende entón, nos caixóns apareceu en cada momento todo o que puidese precisar (…) mesmo as escrituras da casa en que espertei, na rúa Romil, daquela unha zona residencial de chalés e palacetes, coma o meu. Os meus veciños forton dende o comezo os presoeiros máis salientables da sociedade viguesa do momento.

Cando Claire e Fernando se deitaron quedei só na terraza, observando por un intre as intermitencias da lámpada do faro das Illas Cíes. Entón concretouse a inquedanza que me axexara durante todo o día, traendo ao meu maxín o momento, futuro pero insoportablemente real, en que Claire e Fernando morrerían.

Poallaba. Camiñei sen rumbo, afastándome da cidade pola estrada de Baiona, atravesei Peniche, Bouzas, Alcabre, ata que me atopei na praia de Samil, baixo a luz dunha lúa minguante. Busquei a rocha máis saínte da zona, subín a ela e, berrando cara ao mar, invoquei a Maelström.

A chuvia colleuna desprevenida ao saír do garaxe. Un atasco na praza da Industria fixo que se demorase dez minutos máis do previsto. Por sorte,atopou aparcamento na mesma porta do edificio.

Só saía da cama ao solpor, percorrendo os peiraos coma un obseso. Chegeu a coñecer de memoria cada un dos barcos que atracaban en Vigo. Esas noites case sempre as remataba na Ferrería, nunhas cantinas onde se xuntaba toda a amálgama do porto. Os mariñeiros acudían ás prostitutas e ao xogo.

(…)

Había pouco movemento na Ferrería, a causa da resaca da Noitevella. (…) Moitos dos baixos da zona estaban pehados pola falta de público, co que decidín achegarme á rúa do Pracer, onde sabía que atoparía aberto o galpón do Gordo.

Axitaba as mans, tremíalle a voz e non paraba de moverse diante de min, que recibín a noticia como unha labazada no medio da cara. Non respondín. Deille as costas e baixei pola rúa Carral, camiñando sen vacilacións, pero sen obxectivo fixo, sen importarme se Bieito me seguía ou quedaba alí.

Afasteime. Primeiro da axencia, despois do porto e, finalmente, subín ata o monte do Castro. Máis de 200 mortos! Non entendía que a besta non se asañase comigo (…) Por que tiñan que pagar douscentos mortos de fame que nada tiñan que ver cos nosos pactos?

No saínte cadrado dende o que tantas veces observara os veleiros (…) atopeime con Maelström. Cento trinta e sete anos despois volvía aparecer. No medio do cadrado, baixo a forma dunha estatua de bronce verde que representaba catro tentáculos dun polbo xigante, e no cumio deles, sentado coma aquela noite na costa norueguesa, Xulio Verne, cun libro na man, fitándome cos mesmos ollos asustados. O aumento do ruxido na miña cabeza confirmoume que non era unha simple estatua. Eran eles, e viñeran por min.