Veiga, manuel

Viña o vento do sur e o paseo de Montero Ríos estaría tranquilo e cálido cos seus parasoles e a música saíndo do interior dos locais, pero ben logo se comezara anotar o mar de fondo e na superficie a escuma das ondas facía xa ovejitas, como dicían os turistas.

Era bonito o mar e o murmurio das peixeiras de madrugada na subasta da lonxa do Berbés, un rumor como o das mulleres de Hull, Grinsby ou Aberdeen. Unha música internacional dos panchos, das rinchas, dos sapos, das marucas, da palometa, do pámpano alaranxado.

Abriuse a mañá amodo, pola parte do alto do Seixo, deixando que o mar gozase un pouco máis do sono e que os peixes tivesen tempo de irse espreguizando lentamente polos fondos do areal dos Alemáns.

A antiga fábrica de Álvarez sufrira de novo a noite anterior a rapina. Chegaran homes en furgonetas e desprenderan as uralitas. Da súa porcelana característica, pálida e delicada, xa non ficaba ren. Tampouco da maquinaria máis voluminosa, furtada había días. Na parroquia veciña de Santa Clara, o crego pedira polas familias que tiñan un ou varios dos seus membros sen traballo.

A muller penetrou entón nunha praza pequena, húmida e escura. Semicircular. A parte recta correspondía ao corpón sólido da igrexa de María Auxiliadora e a redonda a media ducia de edificios murchos, desgastados como estafermos terminais. No centro había un grupo de abetos, algúns xogos infantís e unha escultura en pedra que representaba a Xoán Bosco e a varios nenos, un dos cales tendía a súa boca fría á altura de medio corpo do santo.

O luscofusco resulta aquí unha expresión estraña e o arrebol do poñente unha propiedade única dos areais de Alcabre, Os Olmos e Samil. Case non se ven borrachos, nin gatos, nin se ouven sirenas. A cidadanía repousa vendo películas de aventuras, mentres come carioca sobrante de mediodía ou fideos con ameixas ou zapata con allada.

A Vía Norte era un monte de arbusto baixos, de carreiros empinados e de casopas illadas. Diante da estación descubriu un grupo branco e amarelo que semellaban dun comité de recibimentos.

Desde a embocadura de Carral enxergábase a liña gris das augas cortada polos moitos cascos, paus e chemineas que sobresaían por riba dalgunhas casas antigas e entre os solares aínda sen construír. Chamado por aquel espectáculo, decidiu baixar e aproximarse ao porto.