Aleixandre, Marilar

Era totalmente imposíbel que a súa ruta o trouxese do lado do mar; na época de meu avó houbo barcos que viñan de Vigo, mais desapareceran había tempo, sendo máis probábel que viñese ben no «Finisterre», ben nun taxi desde a estación de Santiago.

Os domingos pola mañá, despois de misa, meu pai lévanos tomar un refresco e patacas fritidas a un bar que hai na praza de Compostela, e polas tardes ás veces vou con meus irmáns até unha xeadaría que hai en Carral, pero temos que botar moitas contas, a paga de semana non chega para os xeados e mais o cine, eles escollerían moitas veces o primeiro, e eu o segundo. Como ves a rutina dos días de festa é tan insulsa como a diaria.

Querido Roberto: odio esta cidade.
Odio as rúas escoltadas por edificios desiguais, só informes na súa fealdade. Odio esas fachadas altísimas que se estrelan contra o mar ocultándoo da vista. Odio este mar castrado da ría sen ondas nin espuma, tan diferente do noso. Odio os tranvías trenqueleantes que soben arfando as costas da cidade, e os seus raís que constitúen trampas mortais para os ciclistas. Odio as avenidas e rúa que teñen cruzamentos, pero nunca prazas, os bares inhóspitos e os comercios atendidos por vendedores anónimos, non polo vello Nemesio, ou por Pepe de Crisanto.

Como sabes dentro de tres meses farei vinte anos, quédame pouco tempo de ser teenager. En realidade creo que deixei de selo; nunca máis volverei tomar patacas fritidas nun café de Vigo os domingos á mañá, nin discutir durante horas sobre a elección dos xeados cos meus irmáns.