castro, francisco

Ricardo foi un neno bonito, criado coma un rei, con todos os vicios. Un neno consentido. Naceu, xa o dixen, en 1966, no barrio de Teis, en Vigo, concretamente nun lugar que chaman A Rola aínda que el sempre lle chamou La Plaza, en castelán, pola presencia alí do mercado.

O tal José Luís ía no cole público de Vichita (barrio mítico de Teis, preto da Rola, o meu barrio. O nome vén de Wichita, a Cidade sen Lei: ese era o título dunha peli do oeste, así que maxinen vostedes como era o sitio aquel).

O autor, como Ricardo, creceu metido no Cine Roxy, un fermoso cine de barrio xa desaparecido na rúa Sanjurjo Badía, moi preto da miña casa, un cine e unhas experiencias que darían elas mesmas para unha fermosa novela (e agora podería facer unha paréntese bonita e falar de vagar de todo o que vivín naquel cine, das películas en pase infantil das tres e media os domingos, das sesións continuas e todo iso. Pero non o farei. Esta é a novela da memoria, pero non deses recordos).

Por iso no instituto da Guía de Vigo, nos primeiros anos oitenta, cando Ricardo chega a primeiro de BUP, alí pasa de todo. Cousas tan incribles e fantásticas, tan raras e curiosas, que nin sequera botando man das técnicas máis sutís da creación literaria poden ser tomadas por certas. Pero ocorrían.