cid cabido, Xosé

O seu apartamento no Gran Hotel de Vigo quedaría baleiro durante meses, a excepción dalgunha posible escapadiña de retorno pra non perder contacto cos amigos ou facer un alto na súa máxima concentración filosófica e na lectura dos grandes pensadores de todos os tempos.

Estimulado polas expectativas de Paula sobre o meu traballo como escritor, ó día seguinte pola mañá presenteime nos locais da empresa Faro de Vigo en Chapela, disposto a recadar as noticias publicadas no seu día sobre o suceso en cuestión.

Fomos á Taberna de Moncho—unha pequena viñatería no alto da rúa México—, onde pedimos unha botella de Tobelos, tinto e Rioxa, por suposto.

Xuraría eu que foi a mediados de marzo de 2006, cando Juan, o actual propiatario do Café de Catro a Catro, convocou ós seus clientes de vello pra celebraren o vintecinco aniversario da apertura do local.

Unha noite, ó saír do Manteca, alguén propuxo ir tomar a arricandeira ó Toni’s, un tugurio antigo que hai na rúa Doutor Cadaval, do que xa creo ter falado.

—Verá, é que hai algún tempo falei con el en Vigo e contoume que un seu avó fora quen fixera o mural dos gatos na fábrica de Alfarem en Bouzas.

Chámame pra quedar comigo nunha cafetería do Castro, á que eu xamais fora con ela. Unha especie de balcón de Vigo, que leva aí toda a puta vida.

Agora que recordo e reflexiono unha vez máis sobre esa grata conversa con Tonche e Mabel hai case dous anos naquela casa de comidas da Guía, doume conta de que na realidade, salvo casos extraordinarios, nunca se producen revelacións de corte novelesco.