val, marga do

Estou contenta de estar aquó de vacacións, de que me desen a oportunidade de facer as prácticas deste verán no xardín do parque de Castrelos e no museo. É certo que o verán é máis para gozar das plantas que para darlles coidados, mellor sería aprender a podar as árbores, arranxar os carreiros de buxos… Que marabilla de árbores hai en Castrelos, en todo o parque, non só nos xardíns do pazo!

A fotografía en que a miña nai me está a empurrar no bambán do orfanato pendura nas paredes do seu cuarto, á beira daquela outra tirada neste mesmo lugar, aquí no Castro.

Agora subo ao monte do Castro para correr e para pensar, para imroducirme neste ollo que todo o ve, podo pasar horas admirando a ría e imaxinando o barullo do porto, apampada cos vileiros ou co barco que vai a Cangas ou ás Cies no verán.

A avenida das Camelias empata coa rúa Venezuela, nesa rotonda onde hai unha escultura de Silverio Rivas, que é un olivo, cada folla representa a unha parroquia de Vigo, como nos explicou a profe de Historia, que nos mandou facer ese traballo das esculturas da cidade.

Todo o que se mirou desde aquí, aí abaixo: a chegada dos barcos, a saída cara a América, adiviñar a construción, o alentar dos estaleiros, como a rebolos as casas van cara ao mar ou caen no val do Fragoso, na volta do monte … Coma seo mar nos fose tirar a fame. E todo o que lle roubamos ao mar, esa terra que lle botamos enriba para afogalo, mira o recheo de Bouzas … Como era antes o Berbés? O mar chegáballe á porta das casas.

Pola Gran Vía abaixo, chegou á praza de América. Alí, a Porta do Atlántico de Silveno Rivas adquiría para ela un novo significado, non representaba o vello continente e o novo que se ollan unidos polo océano; o granito representaba os dous mundos de Sabela, que precisaban dun abrazo, e o Atlántico non existía como vía de unión.