Alonso, Álex

A todas as nais de San Miguel de Oia que nos criaron naqueles anos

Querida Milucha:
Escríboche este correso eléctronico para che disir que estou a faser un curso de informática a través da Asosiasión de Visiños de San Miguel de Oia

Coma a expresión dunha derrota. O aceno do fracasado tras o vidro dunha botella de viño. Pero se todo marchaba de perlas, bobo. De diamantes. Ou de rubís. Tanto ten. Vivindo nun dos barrios chic de Vigo. Os nenos en colexios privados. Eu, coma unha señora, indo polas tardes ao club de campo.

Faro de Vigo. Edición do Morrazo. Director de sucursal de Novagalicia Banco salvaxemente atacado por un grupo de manifestantes das preferentes.
Os feitos producíronse ao redor da unha da tarde. Un grupo de exaltados polas preferentes entraron no banco pola forza, malia a existencia de vixilancia privada na entidade, e tras reducir os dous vixilantes xurados, dirixíronse ao despacho do director, a quen atacaron cun coitelo de grandes proporcións.

Eu ía nos asentos de atrás. Detrás de todo. Se me chegase a sentar noutro sitio… Quizais… Non sei. Era xa o último vitrasa. Bueno, o último autobús. Aquí en Vigo ao autobús chamámoslle así, o vitrasa. Vitrasa é a empresa. Viguesa de Transportes Sociedade Anónima. Seino de sobra porque paso todos os días pola súa sede, ou fábrica, ou… O 11 pasa por alí diante. Eu collo o 11. Subín na parada que está á altura da antiga estación de Renfe. En…, non recordo agora a rúa. É unha das principais de Vigo. A que cruza coa Vía Norte e con…, ¿como se chama? Non sei, estou un pouco nervioso. Agora non me sae. Nin unha nin outra.

Collín o vitrasa en García Barbón. Onde está o teatro. Na parada que hai alí ao lado. Ía co meu colega Javichu. Sentamos atrás de todo. Ao lado del. Seica había tamén un tipo. Un señor. O señor miraba para fóra. Creo que nin se deu de conta de nós. Estabamos a whatsappear. Entre os dous. Escarallabámonos coa risa. Partíame o cu.

Si, eu ía co Nando. Viñamos de tomar unhas birras nos viños. Collemos o vitrasa polos pelos. Tivemos que botar unha boa carreira porque xa arrancara. Fomos á parte de atrás. O ghichiño do autobús, o condutor, cando subimos, torceu o bigote. Supoño que…, o típico, estabamos medio contentos. Pola pinta, as chupas… ¡que sei eu! Son todos uns matados. Os condutores do vitrasa, digo…

Si. Eu subín cando subiu o chavaliño. En Urzáiz. Na marquesiña da estación de tren. Bueno, agora a estación está en Guixar. A que foi estación de tren. Ou vai ser outra vez, xa non sei. Acórdome porque o chico me deixou pasar na porta de entrada. Aínda dixen para min: ¡mira para o chinito, que educado!.

—Si, eu subín na parada da estasión de tren. Viña de Fátima, de visitar a miña vesiña Pereghrina. Levou unha caída cando baixaba as escaleiras da casa. Disque rodou coma un trompo. Rompeu tibia e … ¡Ah, si! É que cando me poño a falar… Eu non me decatei do rapás. Subín a primeira. Sempre me poño no sitio exacto onde para. O vitrasa, digho. Lerias de vellos. Non hai outra cousa que faser. Non vaia ser que non me pare. Era xa o último. O das onse. Si, si, o 11 das onse. ¡Mira, ti, que coinsidensia!

Cando Nando lle soltou a primeira hostia púxenme de inmediato a gravar. Joder, unha de Steven Seagal no vitrasa. Os coleguis ían flipar. Unha peli destas mírase despois un mazo no YouTube. Desta, móntome no dólar, pensei. Non sabedes a cantidade de tarados que hai pedindo violencia da boa, da real. E esta era auténtica.

Puiden dicirlles que eu non era chinés, ou o que eles entenden por ser chinés. Son chinés porque nacín alá, evidentemente, pero aos dous anos os meus pais trouxéronme para Vigo e considérome tan vigués coma eles. Eu tamén vou á praia de Samil, son do Celta e collo o vitrasa todos os días. Pero non lles dixen nada. Non me daba a gana.