nicolás, Ramón

Sobre todo lembro unha dun grupo familiar e de amigos na festa de San Roque, o santo ao que se honra na maior romaría popular de Vigo.

Apenas souben que saíra moi novo de Vigo, onde vivía co meu pais e os avós, pois o primeiro atopara traballo en Barreras, os estaleiros, onde tamén Ramiro traballou algún tempo.

Deixou aviso na súa casa dos Choróns de que agardaba por min ao día seguinte, que era domingo, no porto de Bouzas, ás sete da mañá, pois ía saír a pescar e necesitaba alguén que lle botase unha man.

Cando o vin en Bouzas advertín que algo noi ía ben. Deixou o aparello no peirao e saímos cara a Rande naquela mañá fría.Tras dez minutos de tenso silencio, vomitouno todo de golpe. Comezou, mirándome aos ollos, por afirmar que, antes de nada, ben merecidas tiña un par de labazadas, realmente usou « hostias »[…]

E logo soltoume o que entendía como un consello e que alá eu: que desaparecese, e ben lonxe, o máis lonxe posible, e que como facelo era cousa miña. Calou e vogou de volta a Bouzas sen dicir palabra, nin sequera cando me despedín del se dignou a mirar para min.

Non perdín tempo. Decidino mentres volvía ao Calvario aquela mesma mañá. Non podía poñervos nunha situación de risco a ti nin a mamá nin a papá, sempre sería mellor que non soubésedes nada da miña súbita desaparición.

Souben pouco despois do inicio do curso, grazas a un compañeiro docente de Bioloxía, que en Vigo había un xaracandá no Pazo da Pastora, ese espazo tan misterioso de propiedade privada, pero ao que, por Iria, tentaría acceder.