casares, carlos

Artículo no Toronto Start Weekly
18/02/1922

Vigo é unha cidade que parece de cartón, con rúas de lastro, enlucida en branco e laranxa, erguida á beira dun porto grande e case pechado de todo, que practícamente podería ter amarrada a toda a flota británica. Os montes queimados polo sol métense no mar como vellos dinosauros fatigados e a color da auga é tan azul como unha litografia da baía de Nápoles.

Unha igrexa gris de cartón con torres xemelgas e un castelo aplanado, de aspecto triste, que coroa o monte sobre o cal se ergue a cidade, miran cara á baía azul, a onde se dirixirán os bos pescadores cando a neve baixe polos ríos do norte e as troitas estean agochadas en pozas fondas, baixo escumas de xeo. Porque a litografia azul e brillante da baía está chea de peixe.

Á SÚA FAMILIA
No mar, 20 de decembro de 1921

Subindo pola costa. De España, preto do cabo Fisterra, vimos unha balea. O porto de Vigo é case pechado de todo e foi un grande escondedoiro para os submarinos alemáns durante a guerra. Falei a miña Lingua Franca (Lingua Mediterránea Internacional) en Vigo e fixen de intérprete para todos os pasaxeiros. Hash (Bones) sabe falar francés, así que nos apañamos magnificamente.

Entón, Hemingway, que lera en inglés a novela Sangre y arena de Blasco Ibáñez, xa estaba interesado nos touros como tema literario. O citado Edward F. Staton asegura, sen embargo, que antes de viaxar a España na primavera de 1923, o escritor americano, que de España só coñecía a cidade de Vigo, tiña unha imaxe tópica do país, na que mesturaban ideas xerais sobre a corrupción, a sensualidade das mulleres, o exotismo e o romanticismo.