Reimóndez, María

A min tampouco me pasara inadvertido o acento de Mucha e todas as cousas estrañas que dicía, pero obviamente prefería andar en leotardos todo o día con calzón por fóra antes de sacar o tema e contrariar a miña compañeira de pupitre. O que pasa é que, agora que estaba o tema no aire pois xa me entrou un certo orgullo vigués, e de Teis para máis sinais que…

—Como que non se fala así? Pero se es ti quen di cousas raras!

—Quen non puliu clase algunha vez na vida? O que pasa é que ás veces tampouco che hai mellor cousa que facer ca estar na clase, e polo menos acó non chove e fóra si. Pero se che parece logo baixamos ver o mar.

—Ou subimos -engadín eu.

—Como subimos?

—Si, muller, ao monte da Guía.

—Carallo de costas.

Dalgún xeito dáme confianza , axúdame a crer que algún día a miña vida será tamén así, azul e ampla. Gústanme, como bo morcego en fase de aprendizaxe, sobre todo os días escuros, eses nos que todo é gris e o mar rabea, nos que as Cíes só se ven coma un recordo entre a néboa.

—Baixamos ata Vulcano?

Descubrir o barrio con Mucha é fascinante. Nunca caera na conta de que houbese tantas cousas incribles para ver. Eu sempre vivín aquí e non me chaman a atención nin o convento, nin as igrexas, nin as hortas, nin as rúas estreitas nin mioto menos a Guía, o mar, o centro cívico ou os asteleiros.

Ao final decidín facer algo para aplacar o meu malestar, para celebrar que ía rematando o curso e tamén porque xa tiña eu na miña vida rupturas abondas, así que propuxen ir ata Castrelos, na outra punta da cidade. Debo admitir que me ilusionaba andar por aquel xardín da man de Xela.

Foramos a Castrelos de excursión co cole e fascináranme o xardín e o pazo. Tamén era un aliciente que estivese tan lonxe; era como ir a outra cidade a un tiro de Vitrasa.

[…] Cando rematou a película encerreime no cuarto a ler os exemplares que tiña e miña nai debeume de ver tan podre que me regalou un vale para unha tenda de cómics do Calvario onde vou mercar con frecuencia. É unha excursión que me encanta facer.

Era todo raro. Triste. E malia ver a Mucha case todos os días (e a Martín velo de máis), non vou negar que botaba en falla a Xela para poñer algo de equilibrio naquela universidade alternativa que tiña con aquel par.

Por iso, un día que Martín e mais eu quedaramos con Mucha na ETEA á tardiña, cando os días comezaban a ser algo máis longos, o certo é que case non a recoñecemos. Xela levaba o cabelo curto e ía sen maquillar, cuns pantalóns vaqueiros, unha camiseta e uns tenis.

—O que me dixeches, Mucha, fíxome pensar. Na miña casa, na miña vida, en moitas cousas. Precisaba un tempo. Polo de agora estou traballando nun bar de Vigo -sempre lle chamamos Vigo a todo o que queda fóra de Teis-. Teño uns horarios algo de merda e non quería falar con vós arta que tivese claras as cousas.