casalderrey, fina

Ata antonte mesmo, non podería nin sospeitar a procedencia real dos desacougantes gritos e as misteriosas sacudidas con epicentro en Illa Toralla.

En San Miguel de Oia, asumir que es do «Cruceiro», do barrio onde se ergue o magnífico cruceiro, é dicir, dos da banda de arriba do Colexio Ría de Vigo, leva implícito algo máis ca un código postal diferente do dos de Canido.

—O noso de Bioloxía dixo que á praia de Canido chegaban as mariscadoras de Arousa, que aquí había moita ameixa e moita navalla, pero que a ponte o estragou todo.

—Ese achado proba que a ría non existía, isto era un val —sinala o avó a praia—. Podíase ir a pé ás Cíes!

Ao deixarmos á dereita a finca Mirambell, lembrei vagamente o que nos contara Pablo Martínez, o arqueólogo do museo, sobre a importancia do comercio por mar cos pobos do Mediterráneo…

Foi como presencia a fin do mundo en directo: na parte sur da praia, no Xunqueiro, arredor dunha ducia de golfiños aparecían brutalmente mutilados. Algúns aínda agonizaban sobre aquela area vermella.

Cando os competidores viron como os ronseis de escuma branca, que debuxaban nos seus percorridos, se tinxían de vermello, fuxiron cara a Cabo Estai, Punta do Apio… Algúns golfiños, mortalmente feridos, comezaron a chegar á costa arrastrados pola propia mareira que as lanchas provocaran.

—Fuchiños, señor Cesáreo, para min era a praia da mocidade de Oia, dos amores de verán, das fogueiras pola noite. A estrada estaba cortada, non levaba a ningures, e a praia era nosa.

Daquela, un Tomás avermellado ata as orellas —sorte que está só, no seu cuarto, mentres le a menxase —, suxire a praia de Muíños do Fortiñón, a onde teñen ido con Cesar e Olimpia practicar surf e mergullo en múltiples ocasións.

O meu curmán Cesar e mais eu subimos por Camposancos dispostos a andarmos os máis de catro quilómetros que nos separaban do Parque Forestal de Saiáns, o primeiro que se fixo en Vigo. Na fonte do Regato da Estea, en San Xurxo, bebemos e agardamos polos demais. Tomás empeñárase en baixar dende Gontade e ir canda as xemelgas. Aínda nos separaban da meta preto de dous quilómetros.