lópez silva, Inma

Por riba, non se chama. Margot, evidentemente, pero o nome vaille por diante coma un estandarte, e contra iso non hai nada que facer. Margot é Margot, unha institución do Berbés.

Fotografía: cortesía © Miguel Núñez

É o selo da casa, gratuíto incluso, e grazas a iso ten algún cliente fixo que lle permite vivir máis ou menos ben, nunha casiña do Barrio do Cura (paradoxos) alugada con renda antiga, que está case caendo, pero que Margor ten moi arranxadiña, coa súa colección de teteiras e os seus pósteres de Montmartre, do Moulin Rouge e bailarinas de Tolouse-Lutrec tapando as escascaduras e as manchas de humidade das paredes.

Algún que, co crossover azul mariño, a recollía diante da lonxa e a levaba ata un aparcadoiro de Samil, onde cría que ninguen se decataría de que o seu coche era seu.

A Margot gústalle o outono. En Vigo o outono debuxa soles mornos que por veces amainan o vento que tanto lle molesta. Neses días de setembro ou de outubro, cando a Zona Vella esperta cun ar limpo e certo olor a mar, Margot pasea desde a súa casa ata o Castro para mirar as Cíes ao lonxe.

En días así, Margot quere ver o Bebés desde arriba, coma se fose un deus ou un anxo capaz de voar ou levitar sen tocar o chan que está farta de pisar cos seus tacóns imposíbeis e que mancha cando te sentas na beirarrúa a agardar, aburrida, a que pase un cliente, un amigo, o tipo que igual un día te mata ou te esnafra para deixarte sen cara, por puta.

Aquel día baixaron do Castro por onda o Concello, e subiron polas escaleiras, vixiadas polo Sireno, e paseniño, co sol de Policarpo Sanz enriba, decidiron descender ata a beira do mar.

Fotografía: cortesía © Miguel Núñez

Si, está nerviosa porque hai unha eternidade que non pisa a súa casiña do Barrio do Cura. Mentres almorza, pensa agora que é curiosa esta vontade que ten de limpar a conciencia a colección de teteiras de porcelana.

E, por suposto, mañá vai erguerse cedo e vai percorrer as rúas. Vai baixar por Torrecedeira ata as conserveiras, e antes quere almorzar no Copa Dorada un croissant cun café con leite e un zume. Hai séculos que non toma un croissant acabado de facer. Despois baixará á rúa da Paz e, ao chegar ao fondo, vai mirar de esguello a súa beirarrúa de Jacinto Benavente, á que volverá algún día, porque é súa e porque é o que quere facer, do que quere vivir, sen vergoñas estúpidas.

De facelo, Margot aproveitaría un permiso coma o que vai gozar agora. Iría á praia de Coruxo, descalzaríase, quitaría a roupa amodo, e botaría a andar cara ás Cíes ata que a auga lle cubrise o corpo e se lle metese polos condutos respiratoríos. Coma aquela tal Alfonsina dunha canción da que oíu discutir unha vez a Escritora cunha das colombianas.