Rodríguez villar, pedro

Fóra da sala do diván vermello, a rúa Príncipe está ateigada de xente. Comeza decembro, van acender as luces de Nadal e as grandes franquías comerciais afían ao máximo as súas promocións.

Aquel día, ao saír da sala, tomou un gofre con nata, chamou os seus amigos do instituto e perdeuse no alcol dos bares de Churruca como fixera contadas veces de mozo.

Estaciona o coche no aparcadoiro de Bouzas, en fronte do Liceo Marítimo, e vai paseando polo litoral ollando a galería de estaleiros que hai nesa zona de Vigo. Nótase que viviron tempos mellores, pero algúns aínda manteñen a identidade de ferro que fixo crecer a cidade.

Mario dálles as costas aos barcos e, diante del, o Auditorio Mar de Vigo semella un xigante. O sol fai brillar o seu casco prateado e obriga a separar a mirada del, como se intimidara.

Mario colle os papeis e alí, baixo un ceo azul sucado de gaivotas e co vento do norte entrando pola ría, asina o último verso do seu matrimonio.

Deixa que os últimos raios de sol o acompañen. As Cíes xa son tres siluetas escuras que refuxian do mar varios cargueiros. Seica, segundo dixeron no telexornal, hoxe hai vento do norte e están as augas bravas.

—Tranquila, é normal que esteas desorientada, pero tes que quedar na cama— di unha delas—. Estás aquí, no hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo.

Cando chega á casa, Mario non pode co corpo. Deixouse caer pola zona vella de Vigo e tomou varias cuncas de viño con descoñecidos. Demasiadas.