morgan, paco

Gonzalo inspirou fondo antes de coller a chamada. Abondáralle con escoitar a primeira mensaxe de voz ao se erguer para facerse unha idea da situación: Alberte batera contra un vehículo nunha rotonda da praia de Samil, a Policía andaba preto, duplicara a taxa de alcolemia ao soprar, así que lle fixeron a proba de drogas e deu positivo en cocaína. Vistos os seus antecedentes policiais, revisaron meticulosamente o coche e deron con cincuenta gramos ocultos na tapizaría do asento traseiro.

Daquela decidiu que pasaría co que visitalo polo Colexio de Avogados para dispor dun volante de representación co que visitalo pola tarde, e encamiñouse á oficina. Agora podía pagar unha pequena pero individual nun inmóbel do Casco Vello non moi lonxe da casa.

O cárcere da Lama quedaba a case cincuenta quilómetros de distancia, nunha ladeira da serra do Suído, que se erguía tras o inicio da ría.

Uxía criárase en Coia, un barrio populoso que a pesar de ter padecido os seus problemas de delincuencia e de heroína nos oitenta e de ser orixinalmente unha zona netamente proletaria, fórase aburguesando co tempo. Construíran xulgados, edificios públicos, centros comerciais, instalacións deportivas… Actualmente era un barrio de clase media con grandes xardíns e nada afastado das praias.

A súa compañeira de piso, Olalla, unha moza espectacular que traballaba pluriempregada como dependenta e camareira, servía combinados a esas horas nunha discoteca do Areal, frecuentada por lilainas lambidos na trintena.

O porto tamén era o segundo de Europa por volume de peixe descargado. Pola lonxa pasaban a diario toneladas de pesca de altura e de baixura. Úrvida era unha cidade mariñeira.

Non había moito traballo a finais dos oitenta e os raparigos coma el ían pola anoitecida á descarga do peixe. Cobrábase pola xornada, ás veces había faena, ás veces non tal.

Polas tardes quedaba cun grupo de amigas ás catro e collían o autobús até a praia do Vao, que era onde acostumaban reunirse os adolescentes. A pesar de non ter sona por iso, Úrvida dispuña de enormes areais e de caliñas sombreadas con piñeirais e, dada a súa latitude, os primeiros días do verán non anoitecíacase até as once.

A zona vella de Úrvida carecía da monumentalidade e do renome doutras do país. Non estaba ateigada de palacios, fontes e igrexas antigas. Era máis ben un pequeño barrio mariñeiro de rúas estreitas e orografía complicada, que se erguía dende unha antiga ribeira de pescadores até unha fortaleza de século XVII onde agora se levantaba a casa do concello.