forcadela, manuel

Non é frecuente que neve en Vigo. A especial climatoloxía da cidade, bañada por unha corrente de auga quente que chega do golfo de México, despois de atravesar o Atlántico, fai que a neve sexa sempre un espectáculo, un acontecemento que moitos se negan a esperar, sabedores de que, por moito frío que vaia, por máis que neve nas vilas dos arredores, na cidade prevalecerá sempre esa especie de privilexio especial que a fai, se cadra, máis confortable.

E iso foi o que lle comentou a Elvis, ocupado en manexar o vello automóbil, despois de deixar atrás As Travesas, mentres percorrían agora unha avenida de casas de nova construcción, aíndo con restos de vello plano rural en moitas zonas.

Arribaron á cidade xa na hora do solpor. No alto de Puxeiros, ao dobrar unha curva, mentres o vehículo se deslizaba velozmente en cista abaixo, asomou o mar por tras duns eucaliptos. Era unha enorme lámina de prata cinsenta que se estendía ata a figura recortada das Illas Cíes ao fondo. Na luz avermellada do crepúsculo refluxía coma un espello gastado, un cristal escuro que, pouco a pouco, fora perdendo o azougue. Un barco de pasaxe regresaba da outra banda da ría. Achegándose lentamente ao porto.

Axiña novas curvas os precipitaron na entrada a cidade. A Avenida de Madrid. A estatua dos Cabalos de Oliveira emerxendo de súpeto na distancia, metáfora da ascensión e da caída da cidade na súa continua sucesión de subidas e baixadas. A escenografía de erosións montañosas e milenarias que se foran poboando paulatinamente arredor do vello castro celta.