domínguez, santi

O día en que choraron as Cíes, miles de persoas convertémonos en panos de man para enxugar as súas bágoas.
O día en que chorou o mar miles de persoas fomos quen de berrar Nunca Máis.

7 de decembro
Chegan uns 2.500 efectivos do exército (case un mes despois). Portugal mobilizada efectivos de funcionarios e voluntarios diante da inmediata chegada do fuel. Expertos da Universidade de Vigo critican as medidas tomadas polo goberno e fan público un cominicado.

Bautista estudou en Vigo, na Escola de Peritos e coñece ben a realidade das cidades máis negras. Exerceu como alcalde 24 anos.

Lémbrome de estarnos no Concello de Vigo en comunicaicón permanente coa confraría. Moitas veces chegábannos as noticias do que ía acontecendo, moito máis rápido por eles que polas propias autoridades.

Pero hai vinte anos, cando eu me atopaba na Cíes, en Carnota, en Moaña, en Cangas, en Saiáns e nos outros lugares cheos de voluntariado, o certo é que só sentín o seu compromiso como o desta rapazada que escribiu na revista Maruxía.

Eduardo, que hoxe é ademais o presidente de Comunidade de Montes de Teis en Vigo, sempre foi un home comprometido coa súa cidade e o seu barrio, igual de Toñito e Hixinio; traballadores incansables, sempre reivindicando os dereitos dos traballadores, as súas melloras e a dignidade dos postos de traballo.

Lémbrome que naqueles días a confraría de Vigo mobilizouse totalmente para ir buscar o chapapote, moitas veces con barcos que logo quedarían moi tocados e en moitos casos con danos graves.