carballeira, paula

Desde o alto, Candeán é coma o corpo dun xigante durmindo boca abaixo. Montes-escápulas, a curva da espalda, un brazo encollido debaixo da cabeza e outro lixeiramente dobrado, as pernas estiradas, as nádegas cubertas de eucaliptos. Aquí e alá espállanse as casas, aproveitando os ocos, as veigas e as beiras dos camiños. A cor máis escura das estradas atravesa o corpo do xigante coma cicatrices que se xuntan na igrexa, no nariz do xigante.

[…]

Ao lonxe queda o mar, a cidade, outras vidas doutras xentes. En Candeán, o tempo discorre amodo e mestura o presento co pasado, o pasado co futuro, porque aconteza o que aconteza, non ten a máis mínima importancia para quen olla desde arriba, a vista de paxaro, o xigante adormecido. Desde esa altura o único que se ve son as árbores, as casas, o río. As mulleres e os homes non son nin manchas no verde.

Ao entrar non adro da igrexa sentiuse mellor, mira ti, coma se iso tivese máis sentido. Polo menos alí non era un intruso, nin no discorrer da vida de Candeán, nin no silencio do camposanto. […] Seguiu o camiño de cemento cara ao cruceiro e foi entón cando soubo que non era o único vivo nesas ringuleiras de mortos.