Diarios de Stefan Zweig comprenden preto de trinta anos da vida do escritor, e pola súa espontaneidade é un documento insubstituíble, ademais dun gran contrapunto á súa autobiografía El mundo de ayer. As páxinas deste volume, a miúdo ditadas pola urxencia do momento pero tan lúcidas como os seus textos máis elaborados, descóbrennos o día a día do escritor en Viena, París, Zúric ou Berna—onde cultivou a amizade doutros intelectuais, como *Émile Verhaeren, Romain Rolland e Rainer Maria Rilke—, ou a fascinación que lle produciron dúas cidades americanas como Nova York e Río de Xaneiro. Pero tamén nos revelan o íntimo horror que supuxo para Zweig a Gran Guerra e, dúas décadas despois, a deriva totalitaria e antisemita do continente e o ascenso do nazismo, que o empuxaron a buscar desesperadamente un refuxio lonxe do descorazonador afundimento de Europa. Estes diarios bríndannos unha vez máis a voz do gran cronista do El mundo de ayer, que en moitos momentos parece seguir revelándonos o de hoxe e talvez mesmo o de mañá.