lado, maría

Daquela parecíanos que Urzáiz era pouco menos ca Nova Iorque e que alí comezaba un Vigo que nada tiña que ver con nós.

Mudáramonos a Lavadores ao morrer miña avoa, que decidira arranxarnos a vida e deixarnos un piso e un baixo na rúa Cataluña.

Pero non había nada que temer, comecei cuarto sentada con Cris e aos poucos días xa eramos inseparables. Non tardou en unírsenos o seu curmán Roi e os tres quedamos polas tardes para ir a biblioteca.

Roi botou a andar cara a Ramón Nieto e seguino. Pasamos diante da sala e recordei que tiña que preguntarlle a meu irmán polas poetas aquelas. Deixamos atrás a miña casa e a Asociación de Pardavila, que estaba xusto ao lado e ao pouco metémonos por unha rúa á dereita.