Esteban, Manuel

Monsieur Verne está sentado, deixando descansar a man dereita sobre a perna e suxeitando un libro na esquerda. Mira ao lonxe, coa cabeza erguida, dando a impresión de que esa ollada serena é quen de atravesar os muros do tempo para albiscar un futuro prometedor. Baixo a figura do vello escritor asoman os catro xigantescos tentáculos dun kraken sometido á súa poderosa vontade.

A escultura que teño en fronte da galería da casa é fermosa e transmite optimismo, fe na humanidade, pero eu levo ao lombo xa moito escarmento e non podo apartar a vista do monstro. Que lle vou facer. Son así de revirado.

Subimos cidade arriba ata un pequeno local xunto á igrexa de Lavadores, por detrás da Escola Oficial de Idiomas. Alí traballaba Lorena Sella, a directora da asociación local para a síndrome de Down, onde un cento de persoas teimaban a diario en demostrar a súa humanidade.

O can e máis eu subimos ata a rúa Darío Álvarez, no lateral do Teatro García Barbón, e na metade da costa xiramos cara ao calello dos Caños, un simple espazo entre dous bloques que nin rúa se pode chamar, máis ben unha zona de servizo por detrás dos edificios modernistas que o rodean. Alí, no medio da canella, estaba Belías, oculto entre os colectores de lixo, agardando por nós […]

Do outro lado da porta non atopamos un escuro canellón, como cabía imaxinar, senón a terraza dun local de moda, onde turistas e parellas consultaban os seus móbiles arredor de xerras de cerveza e copas de viño. Estabamos en Joaquín Nogueira, unha traveseira sen saída da rúa Victoria, xunto á Alameda. Ninguén se fixou na nosa milagreira aparición, e xirei a cabeza para contemplar a parede que tantas veces ignorara, sen preguntarme a onde daba esa pequena porta de madeira enmarcada por un mural, pintado na parede, que simulaba a entrada a unha igrexa ou un castelo. Sempre pensara que formaba parte do decorado da propia taberna, sen decatarme de que, en realidade, era xusto ao contrario, e o local era a tremoia.

Sacudimos a terra da roupa e saímos do aparcadoiro pola escaleira, como dous veciños máis. Tiven que reprimir o pulo de asubiar coma quen disimula mentres cruzabamos o portal dun edificio da rúa Rosalía de Castro, mergullándonos de novo nunha cidade que non detiña a súa actividade coa chegada da noite, nin semellaba estrañada pola nosa aparición inesperada.

[…] Toquei a dobre cicatriz da caluga para lembar que todo aquilo non era un xogo. Que o perigo era real. E, como para confirmar a premonición, un zeta apareceu de improviso, xirando lentamente na rotonda, dobrando cara ao Areal, facendo deterse bruscamente a Belías e xirarse sen previo aviso cara ao escaparate dunha tenda de lenzaría.

Olinda gobernaba como unha vella raíña exiliada no edificio das Avenidas. Un inmoble acabado coma o demo que aguantaba, coma ela, os embates do mar aos seus pés, inzado de doenzas pero firme coma un faro. A néboa, reptando desde a ría ao abrigo da noite, caía rendida contra o muro depedra das súas paredes, dun granito arrincado da terra nos tempos en que a montaña aínda era nova e o mar salvaxe.

Asentiu. Saquei un pito e pedín permiso. Volveu asentir. Acendino e, mentres o fume quente ocupaba o inmenso baleiro que aniñaba no meu peito, unha dor vella e familiar decidiu sumarse a aquela multitude que nos rodeaba.

—Coñeces a Travesía de Alfonso XIII? Xusto por detrás de García Barbón?

—Si. —Fíxolle un xesto a un dos axentes para que anotase as miñas indicacións.

—Entre a rúa e o acceso á autorestrada hai un pequeno descampado. Alí atoparedes a entrada dun vello túnel. O túnel do Peixe, creo que se chama.