roxo, clara do

O Sereo, empoleirado no seu altísimo pedestal, o home-peixe, de garda noite e día.

A súa casa, no último andar do edificio Sanchón, en pleno centro da cidade, abría as fiestras directamente ao teatro García Barbón, cos cabalos e esculturas que coroaban a azotea.

—Esta Xocas, é a Casa Yáñez, e ten unha galería como non hai dúas en todo Vigo, ergue os ollos, mira que fermosura —lembraba quedar parado moitas veces, con Icía, diante desa galería que ela admiraba tanto.

Xocas sae do contedor e bota unha carreiriña ata a estación, cruza a rúa Areal e cando chega á rúa O Porto, vai cara arriba, deixando o antigo reitorado á esquerda e a Casa Bonín á dereita.

Esa opción non lle atrae, albisca o edificio Albo, maxestoso na encrucillada con Gan Vía, que ten no seu cumio unha escultura da Victoria de Samotracia. Víraa mil veces. Fronte a el, o que lle chaman a Peineta, porque o seu remate asemella un peite grande.