marco, María

A consulta era excepcionalmente grande, o triplo das que habitualmente se atopan no primeiro andar do hospital Meixoeiro.

Túneles polos que circulaban trens de mercadorías, como o «tren do peixe», que remata na Rúa Rosalía de Castro.

Hai un tempo unhas obras nas antigas instalacións da ETEA (Escola de Transmisións e Electricidade da Armada), que xusto está no meu barrio, en Teis, aos pés do monte da Guía, deixaron á vista seis túneles.

Tamén atopei un surtidor de auga de Valadares, que fornecía a cidade con auga derivada de Zamáns, pero parece que está en moi malas condicións.

Comezaba no Salgueiral, na actual Porta do Sol, onde os azulexos que aínda se conservan da publicidade de licores Pedro Domecq («Porque el que sabe, sabe que Domecq sabe mejor»), e baixaba até a rúa Vitoria, na Alameda, desembocando na Travesa Primeira de Vitoria, onde actualmente hai varias terrazas.

Como temía, o centro é transitable excepto por un pequeno colapso no cruzamento da rúa Colón con García Barbón, algo a todas as luces habitual nese punto da cidade.

De momento no descubrín más que porcallada e algúns ruídos dos trens que chegan á estación de Guixar.

É o mosteiro da Visitación das Salesas Reais, un edificio de 1942 de estilo rexionalista medieval. O grantio da súa fachada está sen puír, o que lle dá un aire moi sinistro, coma do romanticismo alemán.

Algo escoitara dun tren que transportaba o peixe desde o Berbés até a liña de ferrocarril principal. Non fai falla ser espeleólogo para darse conta.

-Acampada?

-Si, os da Praza do Rei

Quedei pensando uns segundos. Na praza do Rei, en fronte do edificio do Concello había unha acampada de persoas sen fogar.

Temos un pequeno campamento secreto chegando ao Castro, preto da saída que hai na Fortaleza de San Sebastián.

Hoxe pode ser un dese días o suficientemente claros para ver toda a cidade aos meus pés: a lonxa, a ría, a península do Morrazo e máis aló as Cíes.