luaces, beto

Estaban na noite do 24 de decembro de 2012, Noiteboa na casa dos Barreiro, en Candeán, no arrabalde rural da cidade de Vigo.

Roi era o seu socio no estudio de arquitectura que tiñan na Praza da Constitución, en pleno Casco Vello vigués.

Freou de novo e decatouse de que non o sabía. Tanto lle tiña, pensou e recuncou nos andares, o seu domicilio estaba na última casa da Subida ao Castelo.

Alegrouse, non chovía. Camiñou pola rúa dos Cesteiros e despois, pola da Oliva. Non era esta a traxectoria máis directa, mais el pretendía dar un paseo antes de entrar no novo estudio que hoxe renacía.

Baixou a rúa de Santiago, cruzou o Paseo de Alfonso e desembocou na rúa dos Poboadores, apurou os andares na rúa dos Perigos e demorouse na praza rectangular dedicada a Eduardo Chao. E despois de esquivar varias canellas escuras e inzadas de gatos, chegou á rúa Alta, a sede do estudio.

Abrigouse e comezou a andar, pasou por diante do CAT, o Centro de Artesanía Tradicional e barallou a posibilidade de se matricular nalgún curso, agora que estaba de novo solteiro non lle había de vir mal ocupar algunha tarde e sobre todo, coñecer xente.

Limpou logo a suor da fronte, ergueu a vista, divisou os restos do Castelo de San Sebastián e iniciou o breve camiño para ao interior da vivenda. Mentres camiñaba, recordou que o devandito castelo e as súas murallas eran o primeiro e senlleiro avance no desenvolvemento moderno da cidade.

O vehículo de Senén non paraba de rubir desde que partira do Casco Vello e cando accedeu á estrada da Madroa, o desnivel empeorou. Tomou a derradeira curva elevada e un cartel indicoulle que a escasos metros estaban as Mámoas da Madroa, a maior concentración de túmulos funerarios da cultura castrexa en Vigo.

Apenas pasaran dez minutos desde que recolleran o ferido, na serra do Suído, e ao pé do aparello xa agardaba unha ambulancia medicalizada, para recollelo e trasladalo ao Hospital Xeral, en pleno centro da cidade.

E cando estaba por marchar, enfocou os ollos cara á Avenida de Madrid e reparou no Policlínico Cíes, un pequeno hospital que xacía a escasos metros deste e da autoría do arquitecto Xosé Bar Boo, en 1967.

Asiu a caixa como se fose un tesouro, e apurou para se protexer da chuvia. Sen embargo, non puido resistirse a contemplar, de esguello, o edificio da Oficina Central de Correos e Telégrafos. Gustaba moito daquel edificio histórico situado na praza de Compostela, que facía esquina coa rúa da Reconquista.

Atravesaron a parte alta da zona vella de Vigo, chegaron á Porta do Sol, pasaron por debaixo da estatua do Sireno e accederon á rúa do Príncipe. E por primeira vez en moito tempo, Senén estaba a dar un paseo de maneira relaxada sen mirar para os edificios.