Redacción de verán O verán é un noxo, oito fins de semana de calor e aburrimento. Tamén odio as redaccións de verán e ao colectivo docente. En realidade non odio ao Xeneral, pero si que sexa un ancián. Todo o que o rodea envellece e marchita con el. Si que odio o noso vello piso con mobles vellos, e por suposto odio o meu corpo demasiado novo e a miña recente ortodoncia. Odio case todo, a verdade, cando cumpra dezaoito irei vivir ao Polo sur. Podería dicirse que no verán fago case as mesmas cousas que o resto do ano: xornal e pan para o xeneral, cociño para ambos no microondas, desde a miña xanela espío a Lucía e ao seu noivo con moto, ao que odio intensamente. Logo fumo un porro e fago unha palla. Así cada día. O tempo morto tómbome na cama e contemplo o teito durante horas. A miña vida é tan insulsa que ás veces creo que non existo. O único interesante deste verán é que coñecín a Liza. Pola súa idade podería ser a miña nai, pero ten o pelo curto, moitos aneis e é prostituta. O xeneral cre que me dá clases particulares e non anda moi desencamiñado (grazas a ela non morrerei virxe, menos dá unha pedra). Este sábado vén cear a casa e destaparase o pastel, aínda que un gran escándalo nun formigueiro segue sendo insignificante para o resto do mundo.