lorenzo, Fran p

A morte de papá abateu o loito sobre a alma de Gloria e converteu a casa de Gran Vía nº 2 nunha embaixada da infelicidade.

No Hotel Lisboa, ao outro lado da avenida, algúns hóspedes espertan co ruído e acenden as lámpadas do seu dormitorio.

A esperanza fosilizada nunha fotografía, velaí o avismo. Esta, por exemplo: mamá con papá na terraza do Hotel Universal, diante dun velador de mármore, á sombra dunha palmeira.

É unha imaxe singular por varios motivos. O bulevar da Gran Vía deserto, nun Domingo de Ramos. Ao fondo o portón do colexio de Cluny.

Primeiro agocheime nun portal e despois corrín entre as fundas azuis dos operarios, esquivando as porras, os botes de fume e os berros que chegaban ás Travesas desde os estaleiros da ribeira e desde a Zona Franca.

O Colexio Alemán de Vigo foi, nesa altura, un acubillo e unha base de operacións para soldados, espías e tripulacións de submarinos alemáns que fondeaban na ría. Tan intensa foi a súa actividade durante a II Guerra Mundial que os estadounidenses, en 1945, incautáronse do inmóbel para logo venderllo ao goberno de Franco, quen acabou por devolverllo á colonia alemá.

Na man aperto o sobre e apuro o paso até o número 30 de Colón.

O piano vendeuse e cos cartos que a mamá lle deu por el un acreditado melómano -un notario con despacho en Marqués de Valladares- decidiu abrirme unha conta na Caixa de Aforros.

Organizáronse concentracións e boicots á entrada das salas e Ursula estivo alí, na porta do teatro Rosalía de Castro, en Vigo, embutida nun elagante abrigo negro e co pelo recollido.

Pedra tamén branca, case inmaculada, carrexada desde as canteiras de Castrelos e lista para ser puída. Nunca faltou pedra nesta cidade, porque é a materia prima da que está feita.

Cando ao día seguinte subo o tramo de Urzáiz que me separa da Privada Moderna, por diante do Jardín Park, convénzome a min mesmo de que é a curiosidade bibliófila a que me guía até a casa de Bruno.