Fernández Paz, agustín

Con aire resolto, saíu da cafetaría e entrou no Reitorado. A aquela hora apenas había cola, só catro ou cinco rapazas que non paraban de facerse bromas. Agardou pacientemente a súa quenda e, cando lle tocou a vez, amosoulle a foto á funcionaria que atendía ao público. Explicoulle que agardba a unha amiga súa que tiña que virse matricular, …

Frustrado por aquel primeiro fracaso, Daniel abandonou o edificio e botou a andar polos soportais da rúa Rosalía de Castro, sen saber ben a onde dirixirse. Todo o entusiasmo que sentira desaparecera de golpe, como se o camiño aberto pola foto rematase nunha parede de formigón.

Ás sete, Daniel xa estaba sentado nunha das mesas da terraza do Van Gogh, que a aquela hora aínda non se enchera de xente. O seu amigo non tardou nada en chegar.Os oito pisos de altura desde a esquina de Urzaiz coa Gran Vía seguían convertendo o apartamento nun miradoiro incomparable sobre a ría de Vigo.

Vivía na rúa Venezuela, nun edificio que xa había de ter máis de trinta anos. O portal era amplo, coas paredes recubertas con láminas de madeira escura, e estaba decorado con grandes fotos da cidade en branco e negro.