Feijoo, pedro

Para entón, o meu volante xa escollera facer o regreso pola estrada das praias, polo Vao, As Barcas, A Sereíña, Samil, tranquilo, devagar.

«A cova», coma eu lle chamaba, era en realidade un pequeno apartamento no número 2 do Paseo de Afonso XII, un vello edificio marcado como espazo protexido polo catálogo de edificios históricos do Concello.

Así que aló estaba eu, chantado no cemiterio de Pereiró, o vello camposanto da cidade, aos pés do monumento a Concepción Arenal, baixo unha choiva mesta e constante, e sen máis paraugas cás millas guedellas.

O número 17 quedaba na marxe esquerda da rúa, pero preferín subir pola beirarrúa dos pares. Eu sabía que ese número estaba ocupado por un dos edificios de Pacewicz.

Canido é unha pequena baía artificial ao abeiro da ponte que suxeita a Illa de Toralla á praia do Vao, e as poucas gamelas que quedan no porto parecen postas aí polo departamento de Turismo do Concello.

Chegou cargado con apenas catro baúis, unha fortuna inimaxinable, e a decisión firme de non dar un paso atrás. Instalouse no Hotel Universal, xusto a carón do porto, aínda coa intención primeira de pasar unha tempada en Vigo, outra en Barcelona, e logo decidir.

O plus da cafeína non era necesario, así que decidín seguir o meu camiño até a Porta do Sol.

Pasamos o teatro García Barbón e continuamos até o cruzamento con Velázquez Moreno, onde xiramos á esquerda para baixar cara á Alameda. Até Jackob Neumann Antigüidades.

As Bocas é como se lles chama aos espazos que hai aos extremos das illas Cíes. Así, a Boca Norte, ou a Porta Grande, como tamén lle chaman aquí os mariñeiros, é o corredor que queda entre a illa de Monteagudo e o cabo Home, no extremo occidental da península do Morrazo, un estreito de fortísimas correntes, só menos perigoso cá Porta Pequena, o paso que hai na Cíes entre a illa do Faro e a illa de San Martiño. A Boca Sur é o espazo comprendido entre a illa de San Martiño e o cabo Silleiro, ao suroeste de Baiona.

Vostedes veñen buscar o ouro afundido. E van ir buscalo ao sur da illa de San Martiño, aos arrecifes, porque aí foi onde o Santo Cristo de Maracaibo bateu cos diques.