Menéndez, Cynthia

Unha vez comemos sardiñas en San Xoán. Mollamos no pan as vísceras, bebemos un ribeiro delicioso e cos dedos graxentos deixaches que che acariñase a fronte. Que calor ía a carón das brasas, na asociación de veciños de Lavadores.

Oxalá se queimen as tarefas da escola, dixen eu, oxalá prendan lume e desaparezcan e por combustión espontánea tamén as do resto de compañeiros e suspendan o examen do venres e marchemos de excursión ao monte Alba.

As carreiras, os recreos, o sexo. Ti e mais eu, Laura, entrada xa a madrugada no centro de Vigo. Fixémolo na rúa, detrás do Museo do Marco, onde tantas veces tomaba café. Fixémolo no Marco, xusto debaixo da luz dun farol.

A miña avoa e mais eu levabamos cirios porque eramos discretos e porque pediamos en xeral. Ela dicíame que podías pedir de todo, coma os desexos dos xeados na praia ou ao soprar un dente de león. Así que eu pedía polo Celta, por Michel Salgado, por Valeri Karpin, por Mazinho. Eu pedía por Balaídos que era o máis grande que había nesta terra gris.

Nós nunca comiamso en La Rubia, pai si, Pai e os compañeiros baixaban moitos días ata alím pero eu sabía igualmente que estaba todo delicioso porque coa cervexa da nai sempre servían un anaco de tortilla descomunal. A entrada era verde e estreita. Había unha barra longa que ocupaban aqueles que lían o Faro ou tomaban o café antes de marchar.

De día, Suso o Italiani pescaba anguías na ría de Vigo, onde morre o río Verdugo. Tisabes o que é arte? A arte da pesca, rapaz, dicíame mentres me agarraba da camisa. Dábame máis medo que as anguías que eran feas coma o demo e aínda máis negras.

O Venres 12 de decembro o equipo plantouse na estación de tren para parar o tráfico e amosar así a total oposición á venda do estaleiro. Chegaron andando, como chegaban a todos os puntos de Vigo, camiñando, facendo camiño, como un verme xigante e azul devorando o cemento.

OUTRAS VECES XOGÁBASE no barrio do Berbés e arrincaba o partido na terraza das Almas Perdidas, fronte á lonxa. As Almas perdidas, o bar do porto, o tránsito pero o estatismo, os inmigrantes, os mariñeiros, os parias. Non se ve se non o buscas o pavillón do Berbés. Estaba somerxido baixo terra como arrincando do mar estaba todo o que ofrecían de madrugada na lonxa.

De maiores Cris quería ser veterinaria. Eu quería ser aparcacoches como os preas do Areal. Todo o día co chándal, sen horarios, axudando os demais sen cobiza, papando empanadillas do Gadis, 2 x 01, unha para Cris e outra para min para sempre.

O ESTALEIRO por dentro era coma unha balea por dentro. Nunca estiven dentro dunha balea como tampouco estiven de verdade dentro do estaleiro. Asistín á súa estructura, mirei para arriba e comtemplei as gradas e os barcos, baixei para ver as máquinas, de esguello albisquei as oficinas, pero unha vez fóra volvín perdelo todo fronte á inmensa porta de metal.

Achegabámonos á Porta do Sol con máis ganas que ao verán e deixabamos a voz berrando FRAGA, PIQUÉ, A MESMA MERDA É. E a min facíame unha graza enorme ver a Maguí dicindo iso porque era tan guapa e tan grande e tan suave que na súa boca a palabra merda parecía un nome propio.

DE CAMIÑO Á casa había unha liña longa pero recta. Unha liña perfecta de avenida que cruzaba o barrio de Lavadores co Calvario. Cando cheguei á rúa da casa, nai estaba na porta coas chaves do coche na man.

E ela enfurruñábase toda e chamábame antisemita e eu non sabía que era antisemita pero contestáballe, son Pedro Antisemita dos Antisemita dos Antisemitas do barrio do Calvario, un pracer coñecela distinguida señorita, e enfadábase moito máis.

Se nadas un pouco, se te afastas algo do peirao, miras a ponte de Rande dende a auga. Tirantes infindos e veña coches a cruzar dun lado a outro.