pedrosa, Elba

Dende que nos despedimos no porto de Vigo, cos corazóns esnaquizados, aconteceron cousas das que me gustaría poder falarche e compartir, saber tamén o teu parecer. Son tantas cousas, Celso, que non poderías sequera imaxinalas. É coma se pasasen moitos máis anos dos que en realidade foron.

No verán a vila incrementaba lixeiramente o número de habitantes. Algúns eran retornados con historias vergoñentas e pouco exitosas que contar. Pero tamén había algún exiliado fachendosos e algún neno, fillo dos que marcharan a Uruguai e á Arxentina, que viña coñecer a súa terra de orixe, a dos seus devanceiros. Xuntábanse cos avós a pasar o tempo de lecer. Chegaban ao porto de Vigo todos no mesmo barco.

P. D.: Insisto. Non tardes en coller a pasaxe para España. Recibireite no Porto de Vigo coa familia. Será un tempo fantástico.