plaza poutás, alexandre

Occe ergueu a cabeza para dirixir a mirada cara á baía que se estendía xunto diante del. Malia que levaba contemplando esa mesma paisaxe cada día da súa existencia, non podía deixar de sentirse marabillado ante a extraordinaria beleza do lugar. E non era para menos. As bravas augas do océano bañaban as costas dunha terra, debidos ao seu formidable atractivo, podía considerarse favorecida polos deuses. Un brazo de mar alóngabase terra adentro desde o suroeste cara o nordés, estreitándose paulatinamente. Tras alcanzar o punto máis angosto, as augas volvían abrirse de novo dando lugar a un espléndio fondeadoiro natural. Na bocana da baía emerxían tres maxestosas illas, a modo de solemnes sentinelas.

A orografía de ambas as beiras da baía era suave, con numerosas praias separadas entre si por zonas rochosas. As caprichosas formas que tomaba a liña da costa facían posible a existencia de abundantes enseadas pequenas, que constituían lugares idóneos para a faena de pescadores como Occe, ao abierto das fortes correntes mariñas.

Occe alcanzou unha fileira de rochas que atravesaban o areal para penetrar no océano, ata desapareceren ocultas baixo as augas. Alí sentou, fronte á ría. O poboado quedera varios centenares de pasos ás súas costas.

Ese pequeno illote, situado a unhas poucas brazadas da beiramar, era o que lle daba nome ao poboado emprazado na costa, xusto diante: o Clan da Illa.