calveiro, marcos

A nena esvaecérase coma por arte de maxia ao regreso das súas clases de inglés na praza da Miñoca e nunca se volvera saber dela. O caso estivera nas mans do demo o principio.

O barrio non mudara moito, polo que lembraba. Era un barrio obreiro e cunha importante contorna rural aínda. Nos anos oitenta revalizara con Coia por ser o barrio máis conflitivo da cidade: drogas, roubos, pelexas, atracos…

Se chegara andando, como as feridas dos pés parecián indicar, debera acceder dende o monte da Guía, en cuxas faldras se amoreaba un lote de casiñas máis ou menos precarias entre grandes chalés de luxo.

Lina desfixo os seus pasos e atravesou o paseo, bastante estragado, das instalacións militares para chegar ata Ríos, onde destacaban os guindastres e as gradas dos estaleiros, case pegados ás casas unifamiliares.

En Valadares, moi preto xa do hospital, o móbil interrompeu as reflexións de Lina sobre a idiosincrasia urbanística viguesa.

Iso só podía significar que o zulo onde supostamente a retiveran todo este tempo tiña que estar polos arredores de Ríos, ou como moito da outra banda do monte da Guía, no peirao da Lagoa ou preto das instalacións de Vulcano.

E uns días despois os directivos aceptaron encantados a súa proposta cando lles garantiu que todos os gastos serían cubertos co patrocinio da grande entidade bancaria galega, que ademais cedía o seu gran teatro en Vigo para que o programa matinal se puidese emitir en directo para todo España.

—Todo se pega! —berroulle Lina sorrindo mentres Belén se afastaba pola rúa Reconquista maldicindo.

Lina xa percorrera o barrio varias veces, Sanjurjo Badía, Doutor Corbal, Enrique Lorenzo, Maceiras, incluso baixara ata a ETEA pola avenida da Mariña, e nada.

—As patrullas xa se despregaron e andan na súa procura pola Riouxa adiante. Non creo que tarden en collelo.