Castro Moure, Amador

O comandante tiña que asinar unha autorización para emigrar onde había que poñer o día que ía embarcar. Aquel papel era importante porque unha copia, cunha foto miña, era para o inspector de emigración do porto de Vigo. Quedamos con el en deixar a data en branco para enchela cando tivese a pasaxe e soubese o día exacto.

O día dous de xuño de 1956, coa maleta na man, despedinme do teu avó, dos choros da túa nai e mais das túas tías e marchei na Directa para Ourense. Alí collín o tren cara a Vigo, onde o Agostiño me reservara un cuarto nunha pensión que non quedaba lonxe do porto.

Na zapataría La favorita merquei uns zapatos finos para entrar en Venezuela con bo pé. Gardeinos na maleta. Despois fun oa cine. Nunca antes fora. Habíache tres en Chantada, pero coa cosa de aforrar levaba a mesma vida que un frade. En Vigo había tantos onde escoller… o Niza, o Odeón, o Xesteira… non sei, moitos! A cada paso dabas con un. Entrei no que me pareceu e vin unha película que se chamaba Veinte mil leguas de viaje submarino.

Ás catro da tarde de onte, cando se encontraban xogando no espigón exterior da dársena das Avenidas, onde está o edificio deportivo do Real Club Náutico, varios nenos divisaron o corpo de María Vitoria Candeeira Branco, de dezaseis anos, flotando na auga.

Dá as máis expresivas grazas a todas as personas que na mañá do pasado domingo se dignaron asistir ao acto de condución do cadáver ao cemiterio de Pereiró, ás que testemuñaron a súa condolencia por medio de tarxectas, sinaturas e telegramas, así como ás que asistiron aos funerais que polo seu eterno descanso se celebraron o día de onte ás nove na igrexa parroquial de Fátima.

Ao participar ás súas amizades tan sensíbel perda, pregámoslles unha oración pola súa alma e a asistencia ao acto de condución do cadáver, que terá lugar hoxe ás 11 da mañá, desde a casa mortuoria, José Antonio, número 80, ao cemiterio de Pereiró, así como tamén aos funerais que polo seu eterno descanso se celebrarán mañá luns ás nove da mañá na igrexa parroquial de Fátima, favores polos que lles quedarán eternamente agradecidos.

O libro, organizado por décadas, fai unha breve referencia á presunta violación e asasinato, en Vigo, dunha nena de dezaseis anos chamada María Vitoria Candeeira Branco nos anos cincuenta. Uns nenos que xogaban no peirao atoparon o corpo na auga.

Aínda tiña que estar contenta por que non me levaran presa nin me pasearan pola Gran Vía co pelo rapado por ser a muller dun anarquista. Así que cando me ofreceu casa e comida por coidar dos pobres coitados que metían no burato, como non ía aceptar? Si, rapaz, non poñas eses ollos.