mejuto, eva

Desde que entraran no tren en Vigo, a xente deixara de falar, de moverse, case de respirar. A súa presenza non provocaba reaccións tan fulminantes coma en Alemaña ou Austria, onde cada vez que entraba nunha casa, nunha tenda, nun tren, escoitaba caer as pingas de suor da xente, sentía como esvaraban das tempas ao pescozo, formando regueiros polos seus rostros.

A primeira vez que viñera a esta parte de España fora coa Wehrmacht e a Luftwaffe, acompañando a garda de seguridade de von Richthofen a Vigo na despedida da Lexión Cóndor. Aínda gardaba un recorte de xornal daquel día.

Xa o coñeciamos de cando estivera destinado en Vigo, antes da guerra. Nós estabamos afeitas a tratar con persoas de toda caste e condición. O noso quiosco era, e aínda é, parada obrigada para todos os que pasan pola estación.

Günter observaba os trens que viñan de Madrid, de Vigo, de Monforte, os que ían a Ponferrada. Non detectou movementos estraños, de non ser os que traficaban a pequena escala.