monteagudo, Xosé

Para que ao conxunto do meu pequeno infortunio non lle faltase outra cor da mesma gama, a miña vida sentimenta tamén estaba entón nun impasse. Despois de dúas breves relacións, en cuarto de carreira coñecera a Iván, un mozo que estudaba o penúltimo curso de Enxeñería de Tecnoloxías Industriais. Ao graduarse comezou a traballar en Citroën e, dous anos máis tarde, principiamos a nosa vida en común nun apartamento mínimo da rúa Ecuador.

[…] No longo intervalo da súa operación, o meu pensamento non parou de escaravellar nas lembranzas. Tiña dezaoito anos e ía estudar Tradución e Interpretación na Universidade de Vigo. Mentres meu pai seguía coas súas rutinas, miña nai esmerábase no cerimonial da despedida. Colocaba cada peza de roupa nas maletas e prefiguraba verbalmente algunhas das cousas que faría eu ou que podía facer.

Nas fins de semana, cando me forzaba a afastar do meu pensamento as traducións, a miúdo saiamos as dúas no sábado á tarde. Camiñabamos por Príncipe e polas rúas máis conconrridas da cidade. Iamos ao cine, ao teatro ou a un concerto e, ás veces, rematabamos a noite ceando nalgún restaurante da zona vella. Nesas ocasións, depois de esgotar a conversa con calquera asunto da actualidade ou cuestión máis ou menos banal, o noso diálogo recaía a miúdo en min, na vida que levara nos últimos anos, desde que abandonara a casa familiar.

[…] As vinte compañeiras que iniciaron ese curso os estudos de ATS no hospital de Vigo eran todas menores ca ela. Algunhas procedían de Vigo, de Ourense ou de Pontevedra, pero outras proviñan de aldeas semellantes á súa, e aquela era a primeira vez que estaban nunha cidade tan grande. Aínda que á cidade tampouco ían gozala demasiado, xa que nos estudos que iniciaban a súa aprendizaxe implicaban a residencia obrigatoria na planta doce do propio hospital, nun réxime que era equivalente a un internado de estudantes coa súa disciplina estrita e a obediencia ás ordes que impartía a madre Isolina, a monxa que o dirixía.

[…] O contacto asiduo creou entre eles a confianza que xera a confesión dos datos máis elementais sobre a situación de procedencia. Soubo así que, ademais dun apaixonado do surf, estudara arquitectura e que desde había un ano tiña con outro socio un estudo na rúa de García Barbón. Que era o menor de tres irmáns e que os pais vivían en Nigrán. Que gustaba da lectura de novelas e da música de jazz, e das longas camiñadas por paraxes naturais, e que cando o traballo llo permitía marchaba a practicar o surf aos lugares mais axeitados da costa atlántica.

Gustoulle a continuidade que presupoñían esas últimas palabras, ás que acompañou o plan para as horas seguintes. Preguntoulle se lle apecetía que fosen tomar un vermú á Porta do Sol e Carolina deixouse ir no día claro de primavera polas rúas da zona vella, entre mozos que consumían alegremente nos bares e nas prazas.

[…] Nas quendas diúrnas, despois de deixar a Paola na gardería, acudía ao hospital coa expectativa de descubrir as tarefas miúdas que lle ía deparar a nova xeira. Cando remataba a quenda ou nos días que tiña libres, marchaba coa súa filla a Samil no coche, ao Castro ou a algún dos parques da cidade. Noutras coasións, ía ata o estudio de Fabián para facerlle unha breve visita que espertaba nel unha alegría repentina.

[…] O diario sen data (só separaba as anotacións polos días da semana) permitiume descubir unha persoa dunha sensibilidade basteante inusual, tan capaz de extraer a lírica oculta nas sombras cambiantes que as follas dun ameneiro proxectaban sobre a superficie dun río, como de describir con vívidas cores a descarga do peixe no porto do Berbés ao amencer por parte dunha cuadrilla de mariñeiros. Gustábame a súa forma de contar, o estilo transparente, sen floreos nin falsas retóricas.